Diagnoza i terapia

 Diagnoza i terapia pedagogiczna

Celem diagnozy pedagogicznej jest określenie rodzaju i przyczyn niepowodzeń szkolnych doświadczanych przez dziecko. Brak adekwatnych do możliwości intelektualnych osiągnięć w nauce, często wiąże się z występowaniem tzw. specyficznych trudności w uczeniu się (dysleksja, dysortografia, dysgrafia, dyskalkulia), których przyczyną są nieprawidłowości w zakresie funkcji wzrokowych i słuchowych, zaburzenia i opóźnienia rozwoju ruchowego, zaburzenia procesu lateralizacji oraz zaburzenia rozwoju procesów emocjonalno-motywacyjnych. Terapia pedagogiczna (inaczej reedukacja, zajęcia korekcyjno-kompensacyjne) to system zintegrowanych, zaplanowanych i zindywidualizowanych działań, które mają na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym powyższe nieprawidłowości. Celem terapii pedagogicznej jest kształtowanie takich właściwości psycho-fizycznych, dzięki którym dziecko może osiągnąć optymalny dla siebie rozwój oraz opanować podstawowe wiadomości i umiejętności szkolne oraz wprowadzenie zmian w zakresie sfery poznawczej, emocjonalno-społecznej, a także rekonstrukcja systemu wiedzy i umiejętności.
Do zadań terapii pedagogicznej  należy zatem: stymulowanie rozwoju psychoruchowego dziecka, kompensowanie stwierdzonych niedoborów rozwojowych, eliminowanie braków dydaktycznych, korygowanie nieprawidłowości w przebiegu procesów i funkcji psychicznych.

Diagnoza i terapia psychologiczna

Diagnoza i terapia psychologiczna to dynamiczne badania poziomu funkcjonowania intelektualnego, analiza psychologiczna poszczególnych osób, oraz wspomaganie funkcjonowania osób niepełnosprawnych w najbliższym środowisku.

Diagnoza i terapia logopedyczna

Pod pojęciem diagnozy logopedycznej rozumie się zbiór określonych zasad i metod postępowania badawczego, którego głównym celem jest ocena rozwoju mowy osoby badanej oraz określenie nieprawidłowości występujących w procesie komunikowania się. Poza tym odpowiednio postawiona diagnoza pozwala na przewidywanie tendencji rozwojowych poszczególnych zjawisk logopedycznych. Przeprowadzone przez logopedę badanie ma określić charakter zaburzenia, znaleźć przyczynę zaistniałych nieprawidłowości, ustalić rodzaj terapii oraz rokowania na przyszłość.

Kształtowanie mowy u dzieci z wadami słuchu

Rozwój mowy dzieci z wadą słuchu postępuje według tych samych etapów. Jednak u nich proces ten może być w sposób istotny zakłócony. Stan komunikacji językowej u osób z uszkodzonym narządem słuchu może być na różnym poziomie. Od przyswojenia systemu językowego, przez dyslalię słuchową , niedokształcenie rozwoju mowy z powodu niedosłuchu, po zupełny brak mowy. Różnica może również dotyczyć czasu nabywania sprawności językowej. Należy pamiętać, iż kształtowanie języka jest procesem długotrwałym. Niezwykle istotną rolę odgrywają tu kontakty z otoczeniem.

Kształtowanie prawidłowej mowy u małych dzieci

Stymulacja rozwoju mowy powinna odbywać się od pierwszych dni życia dziecka i obejmować: czynności artykulacyjne, zdolność naśladowania i rozumienia oraz zachowania społeczne warunkujące pojawienie się języka. Systematyczne dawki ćwiczeń przygotowujące do prawidłowego wypowiadania wzorcowych głosek języka polskiego, powinny przebiegać dwutorowo. Z jednej strony muszą stanowić klasyczny trening mowy. Z drugiej strony należy pamiętać o umiejętnym wplataniu elementów ruchu całego ciała wraz z usprawnianiem małej motoryki. Przykładami ćwiczeń bezpośrednio dotyczących czynności mówienia są: usprawnianie narządów mownych, terapia oddychania, recytacje z elementami dźwiękonaśladowczymi, zabawy i czynności codzienne poparte słowem, czytanie i opowiadanie bajek. Powiązanie mowy z ruchem ma miejsce podczas: zabaw paluszkowych, wyliczanek, deklamowaniu wierszy z obrazowaniem ich ruchami ciała.